Yaşama Ulaşan

"Sonunda ben de değiştim. Hayatı yakasından tutmuyorum artık. Arzularımın gerçekleşmesi için kıpır kıpır olmuyor içim. Olması gerektiği gibi kabulleniyorum yaşamı. İnsanların hiçbirine mucize gözüyle bakmıyorum. Suyun üzerindeyim, akıp gitmeyi bekliyorum. Çabalamıyorum, çabalamak istemiyorum. Bana en ağır geleni de kimseyi affedemiyor olmak. Onları affedemedikçe aynı yerde sayıyorum, hayaletlerinden kurtulamıyorum! Fakat yine de neden affedeyim? Ben kimseye yanlış yapmadım, bana yapılan yanlışı unutmam mümkün değil. Ben de hatalıydım, ben de yanlışlar yaptım desem belki her şey daha kolay olurdu. Oysa sen de biliyorsun, kimin içinde acı bıraktım?

Kaskatıyım. Soğuk, sessiz, somurtkanım. Beni böyle hayal edebiliyor musun? Söylediğim gibi, ben de değiştim. Artık birlikte uzandığımız çimenlerden yıldızlara bakmıyorum. Koyu, yağmuru getiren gökyüzünü görüyorum yalnızca.

Biliyor musun, ağlıyorum bu mektubu yazarken. Benim ağladığımı hiç gördün mü? En çok inandığım zamanlar en çok kırıldıklarım oldu. Bu yüzden artık inancın ışıltısına kapılmıyorum. Büyüdüm sanıyorum. Herkese olan sonunda bana da oldu. Yitirdim içimdeki çocuk yanı. Nereye baksam terk ettiğim düşlerimi görüyorum..."