Benzeyiş

 "Bir yıkıntının tozu toprağıyla uğraşıyorum, üstüm başım kir içinde." Bütün bu sözleri neden söylediğini biliyordum. Bilmemem, anlamamam mümkün değildi. Bana yaptıklarının aynısını ben de bir başkasına yapmıştım. Hemen hemen aynı cümleleri kurduğum için de bu senaryo bana tanıdık geliyordu. Her şeyi açıkça anlamak nasıl desem, biraz kanıma dokundu. Doğrudur, birilerini düşünmeden onları kırıp döktüğüm olmuştu. Kimseyi anlamadan, yalnızca kendimi düşünerek hareket etmiş, türlü bahanelerle canımın istediği gibi davranmıştım. Şimdi aynısını yaşamak ne kadar zordu! 

Acınası cümleler kuracaktım, hissediyordum. Bana söylenmesinden rahatsız olduğum, hiçbir işe yaramayan kelimeler..."Ben o kirleri seninle temizlemeye razıyım." Midem bulanıyordu, kendimden tiksiniyordum. Nedir bu ayaklara düşmeler, tuhaf cümleler! Zaten bu sözlerim de onda bir etki bırakmamış, aksine canını daha da çok sıkmıştı. Belki onda kendimi görmesem bunu anlayamazdım. Gözlerini kaçırışı, bir an olsun yüzüme bakmayışı, gitmek için elinde çantasıyla hazır şekilde beklemesi...Ne kadar da bendi! Sanki bir anda her şey daha da netleşti, evet onu seviyordum. Bana benzeyişini, ona benzeyişimi seviyordum. "Kararım değişmeyecek, yapamayacağım..." Elbette biliyordum. Benim gibi neyi istediğini değil ama neyi istemediğini biliyordu, beni istemiyordu. Yine de ona yalvarmak, hayır daha doğrusu ona kanıtlamak istiyordum. Doğru kişi olduğunu anlaması lazımdı. Aynıydık, ikizdik, tektik sanki bu dünyada. 

Git gide düşüncelerim tuhaflaşıyordu, oysaki içten içe biliyordum, benim gibiydi...İstemiyorsa, hiçbir zaman istemeyecekti. Çaresiz sesimi çıkarmadım. Sessizliğimden faydalanıp ayağa kalktı, beni öyle umarsız tek başıma bırakıp gitti. Ben de mi insanları böyle bırakmıştım? Aynaların anlatamayacağı bir çirkinlikmiş bu meğer...Yine de insan kendini sever ya, bu çirkinlik bile gözümde ışıltılı bir gök gibiydi.