Nehirler

Tükeniyor yaşamın nefes alan tarafları  

Bir kapı aralığından bakıyoruz dünyaya.

İçinde gördüğümüz ne varsa,

Bildiğin ne varsa hatta,

Kırılıp dökülüyor şimdi kanayan kısımları.

Dayanamıyor artık dünya,

Katlanamıyor ne sana ne de bana.

İçinden atmak istiyor bedenimizi,

Tıpkı o gün gördüğün ölü kedi yavrusu gibi.

İstemiyor artık bizi kapının önünde bile dünya!

Öyleyse biz de ona bakmayız

Biz de yaşamı öyle delicesine arzulamayı,

Düşler kurup uykulara dalmayı,

Sevince birini, yaşanılır sanmayı

Bırakır da kendimizi, asi nehirlere atarız.