Rüyalar Çıkmazı

"Rüyaların tekrar ettikçe bu durumun içinden çıkamazsın. Artık farklı şeyler düşlemeye başlamalısın." Bariz sesler duyuyorum evet, fakat hiçbirini anlamlandıramıyorum. Konuşan kadın bir başkası mı yoksa ben miyim? Burası benim evim mi? Öyleyse duvarlar neden beyaz? Neden sadece demirden bir yatakla kaplı odam? Yorgun olduğumu hissediyor, fakat yine de buradan çıkıp gitmek istiyordum. Nereye gideceğimi elbette biliyordum. Zihnimde her şey yer değiştirmiş ve hatta silinmiş olabilir. Fakat hala neyi istediğimi, nereye gideceğimi unutmadım. Yalnız buna artık gücümün yetmediğini, ne gidebileceğimi ne de kalabileceğimi biliyorum. "Düşlemekle bir yere varabilir misiniz?" Sorumu sorduktan sonra karşımdaki silüetin daha da belirsizleşmeye başladığını fark ettim. "Rüyalarla nereye varabilirsin? Aynı rüyaları gördüğünü söylüyorsun. Eğer görmek istemiyorsan başka şeyler düşünmeli, yönünü farklı bir yere çevirmelisin." Umurumda değilmiş gibi davranmaya, sakin kalmaya çalışıyordum. "Rüyamın kötü olduğunu söylemedim. Yalnızca gerçek olabilmesini diledim. Bu beni böylesine yaralamak zorunda mı? Belki bir türlü hayat bulamadığı için tekrar ederek beni rahatsız ediyordur?" Silüetin uzaklaştığını, odayı kaplayan ağırlığının uçup gittiğini hissettim. "Her rüya gerçek olmak için can atmaz. Hatta belki de bazen yalnızca uykuda görmek yeterlidir. Uykunda acı çektiğin yetmez mi?" Göz kapaklarım yavaşça iniyor, son cümleyi zor duyuyorum. Ne demek istediğini anlıyorum belki de. Bu yüzden biraz daha rahatlıyor, yorganı başıma kadar çekerek derin bir uykuya dalıyorum.