Kapıda.

 Ayın ardına saklanıyorum senden kaçabilmek için. Güneşi kullanıyorum, suyu ve hatta dağı taşı kendime kalkan ediniyorum. Sırf senin varlığın tarafından kuşatılmamak için. Bütün gece dayanıyorum, sabaha karşı yeniliyorum. Şafak sökene kadar bir nebze sabrediyor, ilk gün ışığı ile yine yeniliyorum. Seni bilmeden önce geçirdiğim günleri düşünüyor, onlara tutunmaya çalışıyorum. Koşmak, koşmak istiyorum ne kadar gidebilirsem. Ne kadar gidebileceğimi görmek istiyorum. Sonra geri dönmek, seni bulmamış olmayı diliyorum. Bütün adımlarımı seninle attığımın farkındayım. Benim için bir yol açtığını görüyor, senin izlerine basarak ardından yürüyorum. Oysa seni fark etmek, seni bilmek, seni tanımak ve hatta senin yanında olmak kadar acı verici bir şey yaşadığımı hatırlamıyorum. Fakat yine de sen benim için bir nefese eş değersin. Bu yüzden seni kaybetmeyi göze alamıyor, kapında bekliyorum. Senden kaçmak istiyor, ama hiçbir zaman gidemiyorum.