Gece Yarısı Düşünceler

Yürümek için uzun bir yol seçtim...Uzun, soğuk, karlı ve de geri dönülmez olmasını tercih ettim. Yalnız böyle kendimi bulabilirim zannediyorum. Yalnız böyle ellerini tutabilirim kaygılarımın. Bir şafak vakti olmasına dikkat ediyorum gideceğim saatin. Kimse olmamalı, hiçbir insana dokunmadan geçip gitmeliyim. O kadar sessiz olmalıyım ki, kendim bile fark etmemeliyim gittiğimi.

Yürüyerek gideceğim diye düşünüyorum. Adım atmak her zaman için iyidir. İleriye doğru gittikçe varabileceğimi mi düşünüyorum? Kendimden emin olamıyorum. Korkularım birer birer gün yüzüne çıkıyor, güneş kaygılarımla birlikte doğuyor. Oysa gece olduğunda beni terk etmeleri için bekliyorum. Fakat onlar ufak yatağımda bana eşlik ediyorlar.

Kendime verdiğim sözleri düşüneceğim yürürken. Onları tutmadığım için her şeyin mahvolduğunu zannedeceğim. Halbuki öyle olmadığını anlıyorum, hangi yoldan gidersem gideyim aynı noktaya adım atacağımı biliyorum. 

Nihayet kar yağarken üşüdüğümü değil, bu manzarayı ne çok istediğimi ve sonunda onu görmüş olmanın verdiği sıcaklığı hissedeceğim.