Mektup

 "Bu mektup, sanırım sana yazdıklarımın arasında beni en fazla açıklayan olacaktır. Sonuna kadar okumanı, benden bıkmamanı dilerim.

Sevgili dostum, gün geçtikçe kendimi daha iyi anlıyorum. Bilmiyorum, belki de her gün biraz daha değişiyorum. Hayatıma etki eden yalnız ben olsam, dışarıdan gelip geçenler dokunmasa mesela bana, hiç ruhuma, aklıma sirayet etmeseler, kim bilir belki de daha mutlu olmanın bir yolunu bulurdum. Tanıştığım hiç kimse beni gerçekten mutlu edemedi. Bunu idrak etmem benim için biraz sancılı oldu. Çünkü her seferinde mutlu olacağımı zannederek onları hayatıma alıyor, gidişlerini izlerken bir parçam da onlarla gidiyordu. Daima, daima acı çekiyorum sevgili dostum...

Ne aradığımı biliyorum, fakat onu neden bulamadığımı bir türlü anlayamıyorum. Beni biliyorsun, pes etmem mümkün değil! İşte tam da bu yüzden kıvranıyorum. Sanki bir ateşin içinde sürekli yanıyorum. Dostum biliyorum, bu mümkün değil. Fakat oluyor, bunu artık neredeyse fiziki olarak hissedebiliyorum.

Son günlerde iştahım kesik, mütemadiyen mide bulantısı hissediyorum. Keyfimin olmadığını sana yazmamdan anlıyorum. Neşeli günlerde seni aradığım yok, fakat şimdi nasıl da varlığına ihtiyaç duyuyorum...

Canım, seni de onun gibi çok özlüyorum. Keşke özlememek mümkün olsa. Keşke hepinizi birden unutuversem. Bunu söylediğime kızmayacaksın biliyorum, çünkü içimin acıdığını biliyorsun. Dostum, biz neden sevdadan anlamadık? 

Son günlerde mutsuzum, fakat zihnim berrak. Bilmiyorum, belki de biz sevda için yaratılmadık. Sen de bu düşünceme katılır mısın? Yoksa tanrının yalnız insanı bir tek ben miyim?"