İki Yolcu

 "Yol ne kadar uzunmuş hakikaten," dedi başını yerden kaldırmadan yürürken. Yüzüm ona dönükken hafifçe gülümsedim. "Gelmeseydin, zorla getirmedim ya," dedim alınacağını bilerek. Alınmasını, bana kızmasını, küsmesini istiyordum. Sonrasında, daha ben bir şey demeden dayanamayıp yine kendi kendine barışmasından hoşlanıyordum. Her ne yapıyorsa, beni sevdiğinden yaptığını biliyordum. Oysa o, benim yaptığım hiçbir hareketi anlayamıyordu. Onu sürekli ikilemde, karanlık düşüncelerin içinde bırakıyordum. İsteyerek yapmıyordum, ama nihayetinde yapıyordum. "Rahatsız olduysan geri giderim." O böyle söyleyince içimden gülüyor, ona hiçbir şey belli etmeden yürümeye devam ediyordum. "Öyle bir şey söylemedim, sen gitmek istiyor musun?" Boyu benden biraz daha kısaydı, yüzü de diğer tarafa dönüktü ama yine de bozulduğunu, hatta yanaklarının kızardığını hissedebiliyordum. O böyle kıvrandıkça içten içe keyif alıyordum. Hayır, kesinlikle onu sevmediğimden değildi bu. Nasıl olduysa, ne zaman olduysa o benim için bir oyun arkadaşıydı artık. Ufacık çocuklardık. Sanki arka sırasında oturan, sırf onu sevdiği için saçını çekip canını sıkan yaramaz erkek çocuğuydum. "Ben öyle söylemedim. Yoldan bahsettim sadece. Uzun olduğunu söylemiştin ama bu kadarını tahmin edememiştim. Sen olmasan böyle bir yola çıkmazdım." Yine aynı şeyi yapıyordu. Ben hemen kaçıp gidecekmişim gibi korkuyor, ters bir söz etmeye dayanamayıp arkasından güzel şeyler söylüyordu. Bu davranışına ilk başlarda anlam veremiyordum. Neden böyle çabalıyordu mesela? Daha sonra bunu başka hiç kimse için yapmadığını, yalnızca bana özel bir durum olduğunu anladım. Kimse, dünyada kimse onun ilgi alanı içinde değildi. Bir tek kişiye değer veriyordu. Onu da özenle yapıyordu. Bunu fark ettiğim gün içimde bir ışık yandı sanki. Onun kızmaları da, küsmeleri de beni ancak mutlu ediyordu. Bana zararı yoktu, aksine etrafımda bir duvar gibi yaşamın sıkıntısından beni koruyordu. "Kaygılanma, yanımda sen olmasaydın, ben de böyle uzun bir yola çıkmazdım. Çıkamazdım demiyorum, ama çıkmazdım." Başını bana çevirip içten bir gülümsemeyle karşılık verdi. Doğruyu söylediğimi biliyor, bana güvendiği için dünya ikimize de daha güzel görünüyordu.